زین خوش رقم که بر گل رخسار می‌کشی

شرحِ شعرِ حافظ

درس‌گفتارِ استاد مهدیِ نوریان

زین خوش رقم که بر گلِ رخسار می‌کشی، خط بر صحیفۀ گل و گلزار می‌کشی.

اشکِ حرم‌نشینِ نهان‌خانۀ مرا، ز آن سویِ هفت پرده به بازار می‌کشی.

کاهل‌روی چو بادِ صبا را به بوی زلف، شیرین به قید و سلسله در کار می‌کشی.

هردم به یادِ آن لبِ میگون و چشمِ مست، از خلوتم به خانۀ خمّار می‌کشی.

گفتی سرِ تو بستۀ فتراکِ ما شود، سهل است اگر تو زحمتِ این بار می‌کشی.

با چشم و ابرویِ تو چه تدبیرِ دل کنم، وه ز این کمان که بر سرِ بیمار می‌کشی.

بازآ که چشمِ بد ز رخت دفع می‌کنم، ای تازه گل که دامن از این خار می‌کشی.

حافظ دگر چه می‌طلبی از نعیمِ دهر، می می‌چشی و طرۀ دلدار می‌کشی.

با عضوشدن در کانالِ شارح، از آخرین رویدادهای این تارگاه باخبر شوید.