خوشا شیراز و وضعِ بی‌مثالش

درس‌گفتارِ حافظ‌شناسی

استاد مهدیِ نوریان

خوشا شیراز و وضعِ بی‌مثالش، خداوندا نگه دار از زوالش.

ز رکن‌آبادِ ما صد لوحش‌الله، که عمرِ خضر می‌بخشد زلالش.

میانِ جعفر‌آباد و مصلی، عبیرآمیز می‌آید شمالش.

به شیراز آی و فیضِ روحِ قدسی، بجوی از مردمِ صاحب‌کمالش.

که نامِ قندِ مصری برد آنجا، که شیرینان ندادند انفعالش.

صبا ز آن لولیِ شنگولِ سرمست، چه داری آگهی چون است حالش.

گر آن شیرین پسر خونم بریزد، دلا چون شیرِ مادر کن حلالش.

مکن از خواب بیدارم خدا را، که دارم عشرتی خوش با خیالش.

چرا حافظ چو می‌ترسیدی از هجر، نکردی شکرِ ایامِ وصالش.

سایر برنامه‌ها

با عضوشدن در کانالِ شارح، از آخرین رویدادهای این تارگاه باخبر شوید.