ما آزموده‌ایم در این شهر بخت خویش

درس‌گفتارِ حافظ‌شناسی

استاد مهدیِ نوریان

ما آزموده‌ایم در این شهر بختِ خویش؛ بیرون کشید باید از این ورطه رختِ خویش.
از بس که دست می‌گزم و آه می‌کشم؛ آتش زدم چو گل به تنِ لخت‌لختِ خویش.
دوشم ز بلبلی چه خوش آمد که می‌سرود؛ گل گوش پهن کرده ز شاخِ درختِ خویش.
کـای دل تو شاد باش که آن یارِ تندخو؛ بسیار تندروی نشیند ز بختِ خویش.
خواهی که سخت و سستِ جهان بر تو بگذرد؛ بگذر ز عهدِ سست و سخن‌های سختِ خویش.
وقت است کز فراقِ تو وز سوزِ اندرون؛ آتش درافکنم به همه رخت و پختِ خویش.
ای حافظ ار مراد میسر شدی مدام؛ جمشید نیز دور نماندی ز تختِ خویش.

با عضوشدن در کانالِ شارح، از آخرین رویدادهای این تارگاه باخبر شوید.